Και φοβάμαι πως η κατάσταση συνεχώς θα χειροτερεύει, όσο τα σχολεία γίνονται δύο ταχυτήτων, όσο ενισχύεται η με κάθε τρόπο παρέμβαση των γονιών, όσο η κοινωνία τρέφεται από τις καταγγελίες κατά των δασκάλων των παιδιών τους και όσο δεν μπαίνουν όρια στους γονείς και στα παιδιά.
Η εκπαιδευτική πολιτική στη χώρα μας ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ασκείται κυρίως με όρους επικοινωνίας και όχι ουσίας. Πολλά τα σχετικά παραδείγματα, θα παραμείνουμε σε δύο χαρακτηριστικά που επικυρώνουν την παραπάνω διαπίστωση: το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο και την επαναφορά της πρότασης για Εθνικό Απολυτήριο.
"Αλήθεια θεωρεί το ΙΕΠ ότι η ΤΝ μπορεί να υποκαταστήσει το αυθεντικό δημοσιογραφικό ή άλλο κείμενο με α-χρονικές, α-τοπικές, άρα ιδεολογικά «ουδέτερες» «δημιουργίες»; Τόσο πρωτοποριακή λογική δεν την περιμέναμε".
"Έχει πραγματικά ενδιαφέρον αν ο πρωθυπουργός έχει συναίσθηση για ποια αξιολόγηση μιλάει και αν έχει εικόνα για τα αποτελέσματά της και τη συμβολή της στη λειτουργία του σημερινού σχολείου".
Η εκπαίδευση του 2000 μέσα από το βλέμμα του Νικήτα Παρίση τον Απρίλιο του 1976.
"Με λογοκριτικό μένος οι οχλοκόποι και οι θρησκόληπτοι κατηγορούσαν για ασέβεια όσους στοχάζονταν αντισυμβατικά για τα θεία και τα ανθρώπινα, απαλλαγμένοι από τα δεσμά της παιδαριώδους δεισιδαιμονίας. Αλλά η τέχνη και η φιλοσοφία ή είναι ελεύθερες ή απλώς δεν υπάρχουν."
