"ένα ρήμα που να εμπεριέχει όλη την αγωνία και ταυτόχρονα την προσδοκία, την ελπίδα του αφηγητή, του συγγραφέα, του αναγνώστη είναι το: «να ξεδιψάσω»".
[...] πώς ανταποκρίνονται οι μαθητές σε μια διδασκαλία που αξιοποιεί τη μέθοδο του ερμηνευτικού διαλόγου, η οποία αναγνωρίζει το διαλογικό και κοινωνικό ρόλο της λογοτεχνίας και θέτει στο επίκεντρο τον μαθητή-αναγνώστη.
Στο παρόν άρθρο περιγράφονται τα ιδιαίτερα γραμματικά χαρακτηριστικά που φέρουν αυτά τα συντάγματα και πώς η διαπλοκή της όψης, του χρόνου και της έγκλισης καθορίζει την πραγμάτωση ορισμένων τροπικοτήτων ανάλογα με το προτασιακό περιβάλλον.
Η συγκεκριμένη εργασία έχει σκοπό, αφού αναλύσει το θεωρητικό υπόβαθρο της «θεωρίας του τραύματος», να εστιάσει στο τραύμα του 1974 και στο πώς αυτό παρουσιάζεται στην τουρκοκυπριακή ποίηση, μια ποίηση ελάχιστα μελετημένη από την ελληνόγλωσση βιβλιογραφία.
Κι έρχεται εκείνη η μέρα που ο/η εκπαιδευτικός ενημερώνεται ξαφνικά πως τα βιβλία που θα πρέπει να διαβάσουν τα παιδιά είναι συγκεκριμένα, πως έχουν επιλεγεί άνωθεν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το πλαίσιο, που είναι διαφορετικό κάθε φορά, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα επιλογής στον/στην εκπαιδευτικό.
