Ένα νέο πρόγραμμα, που εφαρμόστηκε πιλοτικά και εντάσσεται στο πλαίσιο εφαρμογής των Αναλυτικών Προγραμμάτων για τα Αρχαία Ελληνικά και στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου των σχολείων της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποτελεί μια φιλόδοξη προσπάθεια της συγγραφικής ομάδας, για την ανανέωση της διδασκαλίας του μαθήματος.
Όπως και άλλοτε έχω σχολιάσει, στις αυτοδιοικητικές εκλογές και στις ευρωεκλογές φάνηκε για ακόμα μια φορά από τη μια η ανικανότητα των υποτιθέμενων επιφανών δημοσιογράφων να διευθύνουν μια συζήτηση, κι από την άλλη η ανικανότητα των πολιτικών να διαλέγονται.
Στο προηγούμενο τεύχος της Νέας Παιδείας (149) είχα επισημάνει ότι στη σκέψη του Υπουργείου Παιδείας φαίνεται να είναι η προοδευτική μετατροπή του σχολείου από κέντρο μάθησης και καλλιέργειας δεξιοτήτων (ατομικών και κοινωνικών) των μαθητών σε κέντρο οικονομικής εκμετάλλευσής τους.
Το ωραίο (το «καλόν» των αρχαίων) είναι ποιότητα που κανονικά σχετίζεται με την τέχνη και την αισθητική, είναι κατηγορία της αισθητικής το ωραίο αλλά δεν έχει πάντα, παντού και για όλους το ίδιο περιεχόμενο.
Όλες οι πληροφορίες και όλες οι γνώσεις είναι στο διαδίκτυο. Η παρέα μου, μια παρέα ηλικιωμένων με υψηλή παιδεία, γελάμε κάποτε που καταφεύγουμε σε ένα κοριτσάκι για να μας λύσει με το «έξυπνο κινητό» του γλωσσικές απορίες ή να μας δώσει πληροφορίες τις οποίες βρίσκει αμέσως στο διαδίκτυο.
Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ μια συζήτηση που έχει ανοίξει στο Ηνωμένο Βασίλειο με αφορμή τις θέσεις του βρετανού υπουργού Παιδείας. Η βασική του παιδαγωγική τοποθέτηση συνοψίζεται σε δύο λέξεις: military ethos.
Στις περισσότερες χώρες του δυτικού κυρίως κόσμου σήμερα η εκπαιδευτική πολιτική, διαμορφώνοντας ένα συγκεντρωτικό θεσμικό πλαίσιο, επιδιώκει να ελέγξει πλήρως την εκπαιδευτική διαδικασία.
Πραγματοποιήθηκε, με εξαιρετική επιτυχία, υπό τη σκιά του Σωκράτη1, στην αυγουστιάτικη Αθήνα (4-10/8/13) και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το 23ο παγκόσμιο συνέδριο Φιλοσοφίας, - κατακυρωμένο παμψηφεί το 2008, από τη Διεθνή Ομοσπονδία Φιλοσοφικών Εταιρειών-, με θέμα: «Η φιλοσοφία ως έρευνα και τρόπος ζωής», που συνέπεσε μάλιστα με τη συμπλήρωση 2.4002 χρόνων από την ίδρυση και λειτουργία της Ακαδημίας του Πλάτωνος.
Για μήνες τώρα η κυριακάτικη εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ είχε την καλοσύνη να προσφέρει στους αναγνώστες της τα Αναγνωστικά διαφόρων τάξεων του Δημοτικού σχολείου, που χρησιμοποιήθηκαν από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι τη δεκαετία του 1970.
Όλοι ξέρουμε πως η μόνη έγνοια του Υπουργείου Παιδείας, για να έχει το έθνος μέλλον, πρέπει να είναι η ακαδημαϊκή, και όχι μόνο, προκοπή των μαθητών. Νόμοι, εγκύκλιοι, υπουργικές αποφάσεις που αφορούν την εκπαίδευση εκδίδονται, για να επιτυγχάνονται καλύτερα οι εκπαιδευτικοί στόχοι. Το παιδί αποτελεί το κέντρο του σχολείου.
Σχετικά αργά, περί τα τέλη της δεκαετίας του '80, γνώρισα φιλικά αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και σπουδαίο φιλόλογο, τον Κώστα Τοπούζη.
Είναι μεγάλο λάθος που δεν προβάλλεται στην ελληνική εκπαίδευση το σπουδαίο μάθημα για κάτι παιδιά που έφυγαν ξυπόλυτα από τα χωριά τους, πήγαν στις μεγάλες πολιτείες, δούλεψαν μπακαλόγατοι και ό,τι άλλο, πάλεψαν με χίλιες δυσκολίες, στέριωσαν, μπήκαν στο εμπόριο, πρόκοψαν, πλούτισαν και με τα πλούτη τους βοήθησαν την Ελλάδα ή την ιδιαίτερη πατρίδα τους χρηματοδοτώντας κοινωφελή έργα ή αφήνοντας κληροδοτήματα για κοινωφελείς σκοπούς.
